สอบ
เกือบตาย
เฮอะ
ความจริงแล้ว
ตอนนี้
ต้องอยู่
ในตู้คาราโอเกะ
แต่
มีเหตุขัดข้องบางประการ
1.ข้าพเจ้าตกบันได
2.มันเจ็บ
3.บันไดที่ข้าพเจ้าหงายท้องลงไป
มีสายตากว่า20ข้างจ้องมองอยู่
.
.
.
อนาถหนอ ชีวิน
กลับบ้าน
นอน
ทำมาหากิน
เฮอะ
สนามบาสว่างเปล่า
เสาธงว่างเปล่า
โต๊ะตัวที่สองของโรงอาหารว่างเปล่า
.
.
.
หิววุ้ย
วันที่2/8/07
5วันหลังจากหัวใจถูกพรากไปไกลแสนไกล
ข้าพเจ้าตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึก....
มึน
อยากอ้วกออกมาเป็นน้ำตาลรูปหัวใจสีดำ
19.00น.
วันที่28 กรกฎาคม 2550
จะตราตรึงอยู่ในหัวใจข้าพเจ้าไม่ลืมเลือน
สำหรับคนเพียงคนเดียวที่เป็นแค่คนอื่น
ไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่พี่ ไม่ใช่เพื่อน
แต่ความรู้สึกดีๆที่มีให้
มันสรรหาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้
.
.
.
หากหมุนเวลาย้อนกลับไปได้
จะไม่ปล่อยให้เวลาหลุดลอย
จะไม่เดินหนี
จะสบตา
และคงจะยิ้มตอบกลับไป
.
.
.
ไม่มีโอกาสอีกแล้ว
เพียงแค่คิดแบบนี้ก็อยากหัวเราะเยาะตัวเอง
เจ็บใจ แต่มันอาจจะเป็นทางที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเรา
.
.
.
ขอให้โชคดี
.
.
.
ความจริงแล้วมีอะไรที่อยากพูดมากกว่านี้
แต่ช่างมันเถอะ
ปล่อยให้มันจมอยู่กับตัวเรา
แล้วปล่อยให้น้ำตาลบมันไปจากหัวใจ
....(ประโยคนี้คุ้นๆ)
.
.
.
ขอบคุณและลาก่อน
อยากจะพูดประโยคนี้ด้วยตัวเอง
แต่ข้าพเจ้าก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม
ได้แต่ฝากสายลมหอบคำนั้นไป
.
.
.
ทุกเช้าข้าพเจ้ายังคงเหม่อมองเสาธง
สนามบาสมีผู้คนมากมายเดินสับสน
แต่ทั้งผู้คนและเวลาไม่สามารถลบเลือนความทรงจำให้จางหายไป
บางทีเวลาที่เดิน
ยังมองเห็นแผ่นหลังของร่างสูงใหญ่สีน้ำตาลคล้ำเลือนลาง
(หมายเหตุ ไม่ได้บอกว่าดำ)
ขอโทษนะ
แต่จะไม่มีวันลืมคนๆนั้นไปจากหัวใจ
.
.
.
เพียงคนเดียวเท่านั้นที่ลืมไม่ได้
ไม่ว่าเข็มนาฬิกาจะหมุนผ่านไปสักเท่าไหร่ ก็จะไม่มีวันลืม
ทร.2/1
ณ น้ำตกแม่สา
วันที่ X เดือน กรกฎา 2007
นังเมย์เจ้าค่ะ คุณเธอเซลฟ์มาก
เสบียงมาเป็นกล่องครับ ไอ้ขิมกลัวอดตาย
ไปถึงก็จัดการก่อนเลย เสบียงหายวับไปในพริบตา
คุณเมย์เค้าจะเอาอะไรกับตีนขิมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ
ว๊ากกกก เพื่อนกูน่ากลัววววว
นังเจี๊ยบดำเด่นเป็นสง่ามาก
ตีน -*-
มายก็อด ไม่ค่อยจะโอเวอร์แอ็คชั่นกันเท่าไหร่เลย
ไอ้ขิมทำอะไร ท่าพี่แบงค์วงแคลช???
กรี๊ดดดดด ชั้นทำอะไรลงไปวะเนี่ย
หนักเว้ยยยยย
ต่อไปเป็นอภินันทนาการจากโทรศัพท์อดิศักดิ์
PS ***** ปลา,โบนัส แอนด์เอนี่บอดี้ ไอมิสยู *****
- พรุ่งนี้ตาย -
จะอยู่ได้ยังไงถ้าต้องไปโรงเรียน
แต่ไม่มีคนนั่งอยู่หน้าเสาธง
ไม่มีคนเล่นบาสหลังเลิกเรียน
ไม่มีใครบางคนฝึกรด.วันพฤหัส
ไม่มีอีกแล้ว
ไอ้ดำ!
ไปเลยนะมึง ไปแล้วไม่ต้องกลับ
ไอ้ดำ!
.
.
.
.
.
.
.
.
..
....
..........มองหน้าทำไม ยิ้มทำไม
ในเมื่อต้องจากกันแสนไกล
ไม่มีวันได้เจอกันอีกแล้ว
